Fasada

Fasada świątyni p.w. Wniebowzięcia N.M.P., wznosząca się na wysokość 71 m.,  jest dziełem o ogromnej sile wyrazu i głębokiej myśli teologicznej. To nie tylko genialny przykład sztuki komplementarnej [Gesamtkunswerk], gdzie połączono architekturę, rzeźbę i malarstwo, ale także włączono do tego słowo – poprzez umieszczone na filakteriach cytaty biblijne. Autorami rzeźb na fasadzie byli przede wszystkim Ferdynand Maximilian Brokoff, wraz z uczniem A. Dorasilem i we współpracy z Jerzym Janem Gode z Wrocławia. Fasada utraciła swoją oryginalną kolorystykę. W baroku płaszczyzny ścian pobielono, a elementy architektoniczne otrzymały kolor koralowy. Współgrał on z czerwienią miedzianych hełmów wież. Wszystkie rzeźby pozłocono, jak również niektóre elementach architektoniczne –  kapitele kolumn czy liście akantów na hełmach.
Dnia 22 października 1913 r. na wieży północnej kościoła opackiego wybuchł pożar. Około 9.45 zauważono dym i postępujące płomienie na wieży. Dzwon Emanuel spadł
z wieży, rozbijając się na 33 większe kawałki.  Łącznie w akcji gaśniczej brały udział 52 pompy wodne. Straty oszacowano na 100 000 marek. W  latach 1930 – 31 zrekonstruowano hełm wieży kościoła opackiego. Dnia 3 sierpnia 1930r. obchodzono zawieszenie wiechy, a 11 i 12 lipca 1931 r. dokonano uroczystego poświęcenia zrekonstruowanego hełmu.

Program ikonograficzny

Teologia nie ogranicza się tylko do postaci świętych – to żleb łaski wytworzył tak niewyobrażalną siłę, że przełamał fasadę, rozbił gzymsy i wypchnął wieże ku widzowi. Jak w wodospadzie spływa nim łaska, a powstanie żlebu, jako swoistego akweduktu dla ludzkości, tłumaczą słowa św. Bernarda: ,,Źródło życia spłynęło na nas, wody rozlały się po ulicach, chociaż nikt z obcych pić z nich nie może. Ta struga wody niebieskiej spłynęła ku nam kanałem przez Maryję.  Jeżeli potoków łaski brakowało tak długo rodzajowi ludzkiemu, to stało się dlatego, że ów upragniony kanał jeszcze nie istniał” .
Strefa Trójcy Przenajświętszej

Między wieżami pęka belkowanie, czyniąc przestrzeń dla Tronu Łaski. Trójca Przenajświętsza nie zamyka się w strukturach architektury, ale łączy się z niebem, poprzez wyciągniętą rękę Boga Ojca. Stwórca Wszechświata drugą ręką wskazuje na ukrzyżowanego Syna, którego opuszcza w powstały żleb. Pod Chrystusem umieszczono napis:
Pro peCCato MortVVs Est IVstVs pro InIVsto Vt nos offeret Deo [Zmarł za grzech, sprawiedliwy za niesprawiedliwego, aby nas oddać Bogu] (1 P. 3, 18).

Strefa maryjna

Stefa środkowa tworzy swoisty tryptyk z centralnie umieszczonym posągiem Immculaty – Maryi Niepokalanie Poczętej. Jej rola w odkupieniu ludzkości była szczególnie kwestionowana przez protestantów, dlatego została ukazana w najbardziej eksponowanym miejscu fasady – w samym jej centrum. Stała się ona Pośredniczką Łaski i Porta coeli [Bramą Niebieską], co dodatkowo podkreśla umieszczony na tablicy napis: DoMus aVrea InCarnatI et nobIs natI regIs qVI est ChrIstVs IesVs [Dom złoty dla wcielonego i narodzonego nam króla, którym jest Jezus Chrystus]. Po lewej stronie umieszczono scenę Zwiastowania, kiedy Maryja łaskę otrzymuje. Archanioł Gabriel przystąpił do rozmodlonej Maryi, klęczącej na otwartą księgą, witając ją słowami: Alt eI GabrIel: AVe gratIa PLena eCCe ConCIpIes et parIes et fILIVs aLtIssIMI VoCabItVr [Rzekł jej Gabriel: witaj pełna łaski, oto poczniesz i porodzisz i Synem Najwyższego zostanie nazwany] (Łk 1, 35). Po prawej stronie scena Nawiedzenia, kiedy to Maryja łaską się dzieli. Pod grupą rzeźbiarską słowa św. Elżbiety:  DIXIt ELIsabeth Sit beneDICtVs frVCtVs VentrIs tVI. Et Venter tVVs aCerVVs trItICI VaLLstVs LILIjs [Elżbieta powiedziała, niech będzie błogosławiony owoc twojego żywota. A łono twoje, stos pszenicznego ziarna otoczony wiankiem lilii] (Łk  1, 42; Pnp 7, 3)

Strefa prawodawców

Ostatnia grupa to sześć osób – prawodawców:
– Mojżesz, z dziesięcioma przykazaniami. U jego stóp związany baranek – symbol krwawej ofiary Starego Testamentu.
– św. Grzegorz Wielki. Trzyma księgę z inicjałami NT – Nowy Testament. Dodatkowo, podkreśla to aniołek z kielichem u jego stóp, będący symbolem bezkrwawej ofiary Nowego Testamentu.
– św. Benedykt z regułą, ma w niej wypisane słowa: Vt In et ab oMnIbVs et IpsIs sIngVLIs gLorIfICetVr DeVs [Aby przez wszystkich i przez każdego z osobna był pochwalony Bóg] (Reg. c. 57).
– św. Bernard z Clairvaux z narzędziami Męki Pańskiej.
– św. Scholastyka przedstawiona została z gołębiem.
– św. Ludgarda. Święta zakonnica została przedstawiona w momencie aktu unio mistica poprzez ofiarowanie swojego serca Chrystusowi.

ClearSense